.
.
.
...สอง สาม วันที่ผ่านมา...
สายลมอุ่น อุ่น ของฤดูใบไม้ผลิ
พัดผ่านเมืองหลวงที่แสนจะสับสนวุ่นวาย
สายลมนั้น
พัดเอากลีบดอกไม้เล็กๆ สีชมพู
ร่วงหล่นลงบนพื้นถนนให้เห็นตลอดทางจากบ้านมาโรงเรียน
บางครั้ง...ลมแรงหมุนวนจนทำให้กลีบดอกสีชมพูจำนวนมาก
ล่องลอยอยู่ในอากาศ
เหมือนสายฝน
เหมือนสายลม
ที่มีรูปทรงจับต้องได้
.................................................
จากโต๊ะทำงาน มองออกไปนอกหน้าต่างนั่น
มีต้นไม้ที่ทุกกิ่งก้านกำลังแตกยอดและใบอ่อน
หลังจากที่มันสลัดใบทิ้งแล้วยืนต้นเปล่าเปลือย
ไร้สิ่งใดปกคลุมมาตั้งแต่ตุลาที่ปีที่แล้ว
.................................................
...ฤดูกาลแห่งการเริ่มต้น...
เหมือนการเริ่มต้นของปีสุดท้ายในการใช้ชีวิตนักเรียนที่นี่เช่นกัน
เวลาเดินผ่านไปรวดเร็วเกินกว่าจะทันรู้ตัว
...............................
ชีวิตก็เป็นเช่นนี้แล....เสียงใครบางคนกระซิบบอก
"เราเริ่มต้นเพื่อค้นหาจุดสิ้นสุด
และ
จุดสิ้นสุดนั้นถูกค้นพบ
เพียง
เพื่อที่จะ...เริ่มต้นอีกครั้ง"
.................................................
หนังสือบางเล่มบอกว่าอายุเฉลี่ยของมนุษย์เราอยู่ที่ 60-65 ปี
หากแบ่งช่วงเวลาของชีวิตออกเป็นช่วงๆ
ใครบางคน
ใช้เวลามากกว่าหนึ่งในสามของชีวิตไปกับการค้นหาสิ่งที่เชื่อว่าจะทำให้ชีวิตดีกว่านี้
โดยที่ไม่รู้ว่าจะได้พบกับสิ่งนั้นหรือไม่
.................................................
ชีวิตก็เป็นเช่นนี้แล.....เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน
เร็วจนเกินกว่าจะทันรู้ตัว
.................................................
อีกไม่นาน ... สายลมแห่งการเริ่มต้นคงจะพัดผ่านไป
ฉันเองก็คงจะเดินไปบนเส้นทางที่คาดหวัง
แต่อีกไม่นานเช่นกัน
เมื่อสายลมนั้นกลับมาเยือน.....
สายลมคงจะได้พบฉัน...กับการเริ่มต้น
อีกครั้ง
.................................................
.
.
.
