...เมื่อตอนบ่ายหยิบไดอะรี่ขึ้นมาเขียน ถึงได้รู้ว่า...บันทึกของวันนี้เป็นบันทึกบนหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายในเล่ม...ตั้งแต่เริ่มเขียนไดอะรี่อย่างเป็นเรื่องเป็นราวหลังจากมาเรียนที่นี่ได้ประมาณ1ปี ...ไดอะรี่เล่มปัจจุบันเป็นเล่มที่สามแล้ว...เฉลี่ยแล้วเขียนปีละเล่มได้ แต่เล่มล่าสุดค่อนข้างจะเขียนน้อยกว่าเล่มอื่นเพราะตั้งแต่มีบล๊อคก็หันไปเห่อของเล่นใหม่เลยไม่ค่อยได้บันทึกอะไรในสมุด...
...พอเขียนบันทึกหน้าสุดท้ายเสร็จ ก็เลยเอาไดอะรี่มานั่งเปิดอ่านบันทึกวันเก่าๆ...เปิดย้อนอ่านไปเรื่อยๆ จนถึงบันทึกเมื่อเดือนพฤษภาคมปีก่อน...อ่านแล้ว"คิดถึงย่า" เลยอยากจะเอามาลงไว้ในบล๊อค...
......................................
- 6 พฤษภาคม 2005 -
...เมื่อวานแม่โทรมาตอน4ทุ่มกว่า บอกว่าย่าเสียแล้ว
ความรู้สึกแรกคือ...ย่าไม่ทรมานแล้วล่ะ...เรารู้ดี
แต่แว่บต่อมาก็เริ่มอึ้งๆ...แล้วก็เริ่มรู้สึกเป็นห่วงแม่
เพราะแม่มาเฝ้าย่าวันนั้นพอดี เนื่องจากป้านิดเข้าโรงพยาบาล
แล้วก็มานั่งนึกๆว่า...ที่บ้านเรามีคนแก่เยอะกว่าเด็ก
ถ้านับแล้ว...ใบไม้ที่เริ่มแห้งกำลังจะปลิดร่วงจากต้นมันมีมากกว่าใบที่งอกใหม่...
วันนึง...ย่าก็ต้องไป ทุกคนรู้ดี
.
.
.
สำหรับเรา...ย่าจากไปนานกว่านั้น
ตั้งแต่ตอนย่าป่วยเป็นโรคนี้ใหม่ๆ
ย่าจำใครไม่ได้...เดินไม่ได้...กินข้าวเองไม่ได้
รู้สึกเลยว่าโรคนี้มันทรมานมาก
.
.
.
แต่วันนี้...ย่าไปสบายแล้ว...แม่บอกว่าย่าหลับไป แล้วก็ไม่ตื่นมาอีกเลย...
- 7 พฤษภาคม 2005 -
วันนี้โทรไปคุยกะพี่นกมา...บอกว่างานย่าจะสวด 5คืนที่วัดแก้วแล้วก็เผาเลยไม่เก็บ
อยากกลับไปนะแต่ก็กลับไม่ได้เเพราะเพิ่งกลับมาจากภูเก็ต...เงินก็ไม่มีด้วยตอนนี้
เลยตกลงกับพี่นกว่าจะกลับไปตอนทำบุญร้อยวันให้ย่าแล้วก็จะอยู่จนพี่นกคลอดเลย
.
.
.
...ชีวิตที่จากไป...กับ...ชีวิตที่กำลังจะเกิดขึ้น...
ป้านิดบ่นว่าเหงา...คงไม่รู้จะทำอะไรเพราะไม่ต้องคอยดูย่าแล้ว
แต่คงจะเหงาได้อีกซัก2-3 เดือนแหละ
เพราะเดี๋ยวคงต้องมาช่วยพี่นกเลี้ยงลูก...ฮ่าๆ
.
.
.
...บ้านเรา
...ที่ที่เรามีค่าที่สุดบนโลกเบี้ยวๆใบนี้...
.
.
.
เมื่อคืนพอวางโทรศัพท์แล้วก็ได้คิด
...มีสติขึ้นมาเยอะ...
รู้สึกแย่กับตัวเอง...อยากเขกกะบาลตัวเองด้วย
หมู่นี้มัวแต่คิดเรื่องตัวเองจนประสาทจะแดก...
ลืมนึกถึงคนรอบข้างไปถนัดใจ
.
.
.
...อยากให้พ่อ+แม่+ป้านิด แข็งแรง...อยู่กับเราไปนานๆ
...คิดถึงบ้านจัง...วันนี้
- 11 พฤษภาคม 2005 -
...ตอนนี้ย่าคงไปอยู่ข้างบนโน้นแล้ว
ไม่รู้ว่า ปู่+ลุงตุ๋ย+ป้าแอ๊ว+ป้าเล็ก จะคอยอยู่รึปล่าวนะ
...ถ้าย่าคอยมองอยู่...
ช่วยให้กำลังใจน้ำหน่อยนะ
อย่าให้ทำอะไรที่ไม่เข้าท่า...แล้วก็ให้เข้มแข็งมากๆ
ให้น้ำมีกำลังใจทำ้สิ่งที่กำลังเดินมุ่งไป...ให้สำเร็จจนถึงจุดหมาย...
.
.
.
ปล. เป็นหวัดไม่หาย...เหนื่อยจังเวลาหายใจ
คิดถึงย่านะ
น้ำ
......................................
ปล.ปีใหม่นี้ ซื้อไดอะรี่เล่มใหม่เป็นของขวัญให้ตัวเอง...ดีกว่า... :)
No comments:
Post a Comment