ที่มา: ถ่ายจากโต๊ะทำงานตอนค่ำๆ
ผ่านมาสามเดือนแล้ว...หลังจากสัปดาห์ที่น้ำหูน้ำตาร่วงเป็นนางเอกละครไทย
ถามว่า "ทำงานเหนื่อยไหม"
ตอบว่า "เหนื่อย"
ถามว่า "สบายดีไหม"
ตอบว่า "สบายดี"
หากแต่...
"เหนื่อย...ไม่ได้แปลว่า...ทุกข์"
"สบาย...ไม่ได้แปลว่า...มีความสุข"
หากแต่...
เช้าของแต่ละวัน...ยังลุกขึ้นมาจากที่นอนด้วยความรู้สึกสุขมากกว่าทุกข์
และเมื่อจบวันแต่ละวัน ยังล้มตัวลงนอนและรู้สึกว่าชีวิตในวันนั้นๆ ไม่สูญเปล่า
ปล. ยังคิดถึงใครต่อใครที่ฟากกระโน้น รวมทั้งวันศุกร์แห่งชาติเสมอ
.............................................
2 comments:
อ่านเเล้วเศร้าจริง...
หนูก็ยังอยากมีศุกร์เเห่งชาติหรือว่าศุกร์หรรษากับพี่น้ำนะ
คงปีหน้ากว่าจะได้กลับไปเจอกันอีก
คิดถึงพี่น้ำเหมือนกัน
โบ๊ต
บางทีอะไรที่มันเป็นความทรงจำที่ดี ก็เก็บมันเอาไว้อย่างนั้นจะดีกว่า การไปติดตามสานต่อ อาจจะเป็นการทำลายความรู้สึกดีๆที่มีอยู่ก็ได้
Post a Comment